Een idee op de plee

Al schijtende had ik een interessante gedachte. Ik las de column van Esther Gerritsen toen de stront mijn kont verliet. Haar column ging over een televisieserie waarin een personage uit 2006 terug in de tijd gekatapulteerd werd. Net toen ik een verlossende scheet liet, die gevolgd werd door een laatste klodder stront van dubieuze consistentie, dacht ik deze lumineuze gedachte: Als je door sneller dan de tijd te reizen terug in de tijd kunt, moet het omgekeerde ook gelden: door langzamer dan de tijd te reizen naar voren in tijd gaan, het heden verlaten en de toekomst betreden.

Van welk materiaal is de zak van Sinterklaas gemaakt?
Van huidweefsel.

In welke Oostenrijkse stad bevindt zich zowel het mannelijk als het vrouwelijk geslacht?
Insbrück.

Superego

Ik zit op de plee en ik lees… Lof voor een rommelig leven, een stuk over Norman Mailer van Joost de Vries in de Groene Amsterdammer. Midden jaren negentig las ik op instigatie van De Enge Man (William S. Burroughs) Ancient Evenings… na ja, ik las de vertaling: Avonden in de oudheid. En nu lees ik dus – nooit geweten – dat die roman, die ik nochtans hogelijk apprecieerde, indertijd “volkomen bespot” is geweest. Nu, daar kan Joost de Vries ook niets aan doen. Waar hij wel iets aan kan doen, is zijn bespottelijke hoogdravendheid: “Wie ook maar iets van Norman Mailer gelezen heeft weet dat hij zelf vooral geïnteresseeerd was in die ondergrondse rivier – het geweld, de seks, het freudiaanse superego dat alle rationaliteit verdringt.” Het freudiaanse superego dat alle rationaliteit verdringt..??? Het superego of Über-ich is juist de corrigerende instantie die de begeerte aan banden legt, om dat te weten hoef je geen psychologie gestudeerd te hebben; en als je het niet weet, probeer dan geen goede sier te maken met zo’n begrip…

Hap Slik Weg

Er komt stront uit mijn kont. Daar is niets mis mee, want ik zit op de wc. (Remco Campert introduceerde het fenomeen eetlezen, ik, langgeleden al, het schijtlezen.) Ik schijt en ik lees het interview dat Greta Riemersma Kristien Hemmerechts afnam. (Een stekelig interview; die Riemersma is niet naar Antwerpen afgereisd om te pleasen.) Maar to the point. In de nieuwe roman van Hemmerechts moet de naar Michelle Martin gemodelleerde hoofdpersoon oesters eten om sperma te leren doorslikken. GR vraagt: “Hoe verzin je zoiets.”KH antwoordt: “Dat hoort bij mijn vak (…)” Afijn, college over show, don’t tell (gaap). Maar waar het mij om gaat: wat een gelul! De meeste dames slikken toch met graagte het zaad van hun bedpartner door, kom aan zeg. Ik heb in mijn leven maar een keer de lakens gedeeld met een juffrouw die niet slikken wilde, zelfs niet pijpen wilde, maar de andere dames smulden ervan. Het is geen stront of zo, het is sperma, het witte goud, eiwitten en vitamine B12, hartstikke gezond! En heb glibbert zo je strotje door, stel dat je het onverhoopt toch niet lekker vinden zou. (Tip: zet je partner op een groentedieet, beter voor de smaak, beter voor het milieu en het dierenwelzijn.) Maar oefenen met oesters… dat is iets voor malle romanpersonages.