Crossing Border 2005

Waarom ik dat zouteloze stuk over zoiets onbenulligs als “grootsteeds-literair uitgaan” las vanmiddag aan de leestafel van het horeca-etablissement, nou misschien wel om op deze quote van Tommy Wieringa te stuiten: “Er kwamen mensen die weergaloze podiumteksten maakten.” Het was een beangstigende, louterende ervan zegt de schrijver (Hij heeft het over zijn optredens tijdens de Palabras-avonden, red.): "Later op Crossing Border moest ik eens optreden voor een volle zaal die eigenlijk op een compleet andere act stond te wachten. Daar merkte ik dat ik het onwillige publiek enigszins kon dresseren, de ervaring van verloren tijd kon omzetten in die van een goed optreden. Het geluksgevoel was ongelooflijk. (…)” Ik stond destijds in die zaal, met mijn toenmalige alderliefste, en noch ik noch alderliefste noch iemand anders in onze nabijheid liet zich dresseren door dat zalvende politiek correcte geleuter van Tommy Wieringa. We lieten het gelaten over ons heen komen, wachtende op Van Der Graaf Generator. Ik meen me zelfs te herinneren dat TW zich geringschattend uitliet over VDGG, vast om ons te dresseren. Ach hij kende VDGG niet eens. Maar toen ie eindelijk was opgeflikkerd, betrad daar een echte schrijver het podium, Michel Faber die de band inleid met een prachtige lofrede. En toen VDGG die iedereen van zijn sokken blies, wat een concert was dat!

Still life

In het jaar 1989, mijn jaar van splendid isolation, stelde ik mij soms voor, bijvoorbeeld als ik naar de bibliotheek ging in de stad, dat ik J.V. zou tegenkomen. Op de voetbalvereniging die ik toen allang verlaten had was J.V. ongeveer de enige die geen domme boer was. Ik had weleens een gesprek met hem. Welaan, ik stelde me voor dat ik hem zou tegenkomen en dat hij dan zeggen zou, Hé G! Dat is een poos geleden..! Hoe is het met jou? Het antwoord dat ik voor die gelegenheid, die zich overigens nooit voordeed, had voorbereid, luidde: “Ach, still alive in still life.” Daar moest ik aan denken daarnet, toen ik onder de douche stond en naar Still life van Suede luisterde, an old favorite. Dat zwelgt en zwelt en pakt uit etc. Groots en meeslepend, schaamteloos uitbundig en van dik hout zaagt men planken (maar ik zwelg mee). Ik liet het indertijd aan JvdK horen, absoluut gehoor en liefhebber van klassieke muziek, en hij noemde de orkestrale climax honend “filmmuziek”. Terwijl ik dit tik The days were golden van Sunny Day Real Estate op de achtergrond. “The words just crawl.” IJler en ijler die falset tot ie oplost in het luchtledige. In wat voor periode zat ik toen in mijn leven, toen ik die plaat kocht? Eind jaren negentig, begin tweeduizend? Wat voor limbo was dat? Dit is de laatste dag van mijn vakantie. Morgen zal ik weer een klein radertje in het grote raderwerk zijn. Just some flesh caught in this big broken machine.

Somehow there must be more

Interference Patterns was een magistrale kick off. Van Der Graaf Generator anno nu: zelfde intensiteit, zelfde verwondering van mens versus schepping, maar dan in 4 minuten samengebald. Childhood is een hoogtepunt zondermeer in het oeuvre van de band, jammer dat een lastpost in het publiek –dat voor het merendeel bestond uit grijze witte mannen, al dan niet met buikje– Hammill uit zijn concentratie bracht. Flight, Plague: heerlijke mastodonten van songs. En vooral Plague is subliem, al miste ik toch de saxofoon/misthoorn van Jackson in dit vuurtorenlied. Gog was een heerlijke satanische toegift met een retenstrak drummende Evans en met Hammill in de rol van de gevallen engel die komt vertellen dat het werk er al op zit. Nog altijd coole shit.

Zomaar Wat Zeveren...

Masks van Van Der Graaf Generator duurt op het live album Maida Vale 7:20 – precies de tijd die ik er vanavond over deed om van het zwembad terug naar huis te rijden. De laatste noot sterft weg als ik de sleutel in het contact omdraai.
Je zult maar Oek de Jong heten en meer dan tien jaar uittrekken voor een nieuwe roman die tenminste qua omvang zijn magnum opus is maar liefst ook qua stijl en inhoud – en dan tot de grond toe afgebrand worden door Arjan Peters in de Volkskrant. De man zal raar op zijn neus gekeken hebben, no pun intended, na de twee beloftevolle pagina’s die eerder die week in de Volkskrant aan hem gewijd waren.
Alsof er een kurk in mijn kont zat. Ik zat met de Groene in de hand op de plee te persen en Hofland te lezen. Toen er dan eindelijk een harde keutel uit mijn gat kwam, volgde de rest vanzelf, vloeibaar als dikke satehsaus. Je kunt het maar kwijt zijn.