Een Schitterende Duisternis

Op kantoor heb ik een kamertje voor mezelf, niet ver van het secretariaat. Het is vrijdagochtend en de lucht betrekt. Ik kijk over mijn beeldschermen heen naar buiten en zie de donkere wolken boven de daken van de huizen aan de overkant van de straat; maar ook het zonlicht dat van de andere kant komend de rode daken van de huizen doet oplichten. Ik roep naar de dames van het secretariaat: “Ik zie een schitterende duisternis!” “Je ziet wat?!” “Ik zie een schitterende duisternis! Het donker, dat oplicht!” Ik zeg het op theatrale toon; eigenlijk verveel ik me; ik zoek wat vermaak. “Wat heb jij gerookt?” vraagt een van de dames. “Niets! Dit is mijn meest natuurlijke staat van zijn!” Ik had lol in het effect dat mijn woorden sorteerde, en ik genoot van het tableau.

Zaterdag

Opgestaan, ontbeten, de boodschappen gedaan. Koffie gedronken met mijn oud moedertje. Naar het zwembad gereden; goed gezwommen. Stoomhok, sauna, praatje met M. De stad in, koffie bij Bagels & Beans. Na enig dubben toch de “vuistdikke” brievenbundel van Nanne Tepper gekocht. (Toen ik met L. een jaar of tien geleden eens in Groningen overnachtte, liep ik ‘m tegen het lijf. Ik kende hem toen vooral als muziekliefhebber, recensent van Oor. ) Nog meer boodschappen gedaan bij de AH. Een sigaret gerookt en gedagdroomd. In de auto gestapt en naar huis gereden. Geluisterd naar Deafheaven, Baby Blue – ik heb een kaartje voor het concert in Paradiso dit voorjaar. - Maar au fond heb ik niets te melden.

Oppervlakkigheid

Soms kan ik me opwinden over tentoongespreide oppervlakkigheid. Neem nou Arjen Lubach. Ik vind die jongen oprecht geestig, iemand die met een verfrissende en dikwijls op de lachspieren werkende blik naar de gebeurtenissen kijkt. Maar dan lees ik in een interview met hem in het VK Magazine, dat ie zo heerlijk nuchter en rationalistisch is, dat, wanneer een leuke jongedame het met hem uitmaakt, hij niet lekker romantisch verdrietig wordt, maar denkt, ach, die verliefdheid, het is maar een stofje in mijn hoofd dat maakt dat ik me met haar wil voortplanten, een stofje, chemie, meer niet, verder met de orde van de dag. Dus omdat verliefdheid veroorzaakt wordt door een ‘stofje’ is het ineens niet meer interessant, verliest het zogezegd zijn magie? Is een nachtelijke autorit door de straten van een stille stad ineens een stuk minder magisch – gesteld dat het een magisch ritje is in plaats van een saai van a naar b – omdat je weet hoe een verbrandingsmotor werkt? Sta je voor een werk van Johan Vermeer, zeg Gezicht op Delft, denk je ineens: ach, uiteindelijk is het maar een doek met verschillende kleuren olieverf die door menging tot stand zijn gekomen en met diverse penselen zijn opgebracht: weg wonder. Neen, natuurlijk niet. Iets moet nou eenmaal op een bepaalde manier tot stand komen. Het zijn diezelfde verliefdheidstofjes die aan de basis stonden van de Winterreise van Schubert om maar eens wat te noemen. En het feit dat de auto een verbrandingsmotor heeft en op benzine rijdt, doet niks af van het feit dat ie rijdt. (O.K. slecht voor het milieu.)

Maar als we het over echt oppervlakkig gaan hebben, echt hard core oppervlakkig, dan moeten we bij Halina Reijn zijn, die eveneens in dat V.K. Magazine wordt geïnterviewd. Eigenlijk hoef je daarvoor het interview niet te lezen, de bijgeleverde foto’s zeggen alles: wat een ongebreideld narcisme. Nou ja, voor de rest gaat het interview over dat ze veertig is geworden en nog geen kinderen heeft, vier pagina’s lang. Ze schrijft ook columns. Het interview wordt opgesierd met citaten uit de columns. “Mijn beste vrienden duwen me in een bad van liefde en maaien alle angsten die gepaard gaan met 40 worden in één klap weg.” Angsten die weggemaaid worden en nog wel met een klap, grote schrijfkunst.

Mollenvel entry, 12-12-2015

Bagels & Beans,
12 december 2015

(…Nu doet de wifi het wel, maar ik heb geen nieuw bericht.) Over de breedte van de winkelstraat is elektriciteitsdraad gespannen met witte kerstlichtjes eraan die vallende sneeuw voorwenden. Af en toe kijk ik op en werp ik een blik op het grote raam van de woonruimte boven de Slaapshop aan de overkant van de straat. Er brandt geen licht maar er is wel een mooie jonge vrouw die door het beeld loopt. Ze heeft mooie heupen en ik wil erg graag met haar naar bed; het verlangen voelt als een pijnlijk gemis. Dan zie ik haar niet meer; ze heeft een zitplaats gezocht buiten mijn blikveld. Het is donker en grijs en nat buiten. De koffie die ik dronk was erg bitter. Ik ga plassen, naar beneden, afrekenen. Ik moet nog brood kopen en nog langs bij AH.

Plus de powuhtri

Het leven op aarde
Een rat platgewalst op het asfalt
Een ekster die zich aan het kadaver tegoed doet

Verder nog wat?

Ja ik zou je graag in je kont neuken
Maar je ziet me al aankomen
Dus waar hebben we het over

Van welk materiaal is de zak van Sinterklaas gemaakt?
Van huidweefsel.
In welke Oostenrijkse stad bevindt zich zowel het mannelijk als het vrouwelijk geslacht?
In Innsbruck.

(Dit gedicht heeft overigens geen titel
of het moet zijn:
It is a beautiful day to commit suicide.)

Een idee op de plee

Al schijtende had ik een interessante gedachte. Ik las de column van Esther Gerritsen toen de stront mijn kont verliet. Haar column ging over een televisieserie waarin een personage uit 2006 terug in de tijd gekatapulteerd werd. Net toen ik een verlossende scheet liet, die gevolgd werd door een laatste klodder stront van dubieuze consistentie, dacht ik deze lumineuze gedachte: Als je door sneller dan de tijd te reizen terug in de tijd kunt, moet het omgekeerde ook gelden: door langzamer dan de tijd te reizen naar voren in tijd gaan, het heden verlaten en de toekomst betreden.

Van welk materiaal is de zak van Sinterklaas gemaakt?
Van huidweefsel.

In welke Oostenrijkse stad bevindt zich zowel het mannelijk als het vrouwelijk geslacht?
Insbrück.

Miscellaneous

In de nacht van vrijdag op zaterdag droomde ik van een oude man neergeschoten tijdens de aanslagen in Parijs. Een schokkerige opname van een smartphone toonde de steunende man badend in zijn hersenvocht.

Le Petit Cambodge geeft op z’n menukaart duidelijk aan in welke gerechten varkensvlees verwerkt is.

Ik zag vandaag Le Tout Nouveau Testament, een mooie, erg geestige en soms ook ontroerende film. Voorafgaand aan de film zag ik een trailer van Suffragette: wat een doffe onwaarachtige ellende. Die Meryl Streep jongens kan die nie es wat anders gaan doen of zo. En die Carey Mulligan met d’r zoete gezicht. The typecasting says it all. Zo’n trailer: drie minuten doffe ellende… En dan zou je de hele film moeten zien…

Afijn.