Punk rock/Cody

Zeker, het origineel is ook heel mooi, teder en ontroerend; maar dit is toch echt de overtreffende -en niet te overtreffen- trap.

Aanmodderen!

Wederom verkoudjes. Niesdagje, leesdagje. De voor halfzachte oelewappers als ik weinig bemoedigende woorden die ik hieronder citeer, komen uit Bezorgde ouders van Gerard Reve.

“Maar of hij enig talent bezat voor oorspronkelijk scheppend werk, dat was voor Treger zelf nog steeds de vraag. Of neen, eigenlijk niet: op zijn leeftijd kon men, wat nog steeds niet gekomen was, ook niet meer verwachten. Het ging er nog slechts om, of men daarmede vrede had, of niet. Als men gezond was, eerlijk aan de kost kon komen, van bepaalde mensen enige genegenheid en achting ondervond en zelfs een enkele keer, hoe bitter ook, nog iets van de liefde mocht proeven, was dat dan niet voldoende?”

Tja, ehm, nou ja, wat zal ik zeggen, enfin. Eerder nog op de dag las ik bij toeval een gedicht van Philothée O’Neddy, u kent hem wel.

Et si, pour assoupir ton âme,
Pour lui verser un doux dictame,
Le Destin, geôlier rigoureux,
Ne t'a pas, dans ton insomnie,
Jeté la lyre du génie,
Hochet des grands coeurs malheureux
(…)

Op de puntjes hoort te staan Va, que la mort soit ton refuge ! met nog een heel loflied op de dood erachteraan. (Het gedicht begint overigens met een citaat van Pétrus Borel: « Sur la terre on est mal : sous la terre on est bien. ») Maar ik vind, dood kunnen we nog lang genoeg zijn. Niet tobben – aanmodderen! Dat is mijn devies.

Moor poohwétri!

Op een regenachtige zaterdagmiddag
-Geen zondagmiddag, dat zou afgezaagd zijn! –
Stond ik voor het raam en keek naar buit-
en. Veel zag ik niet. Een paar auto’s die voorbijreden.
En de regendruppels tegen de ruit.

Gebakken hond

Ik ben dikwijls de inschikkelijkheid zelve. Ik ben vriendelijk, voorkomend, aardig, behulpzaam, toon begrip, lach wanneer het van me verwacht wordt etc. etc. Dikwijls – maar soms ook voelt het of ik haaks op de wereld sta, haaks op de mensheid. Zo hermetisch mogelijk beweeg ik me dan tussen die tweevoeters wier banaliteit gewoonweg te stuitend is om te kunnen verdragen. Vanochtend was ik bij de slager. Ik kom niet graag bij de slager omdat ik niet graag op plekken kom waar in stukken gehakte lijken voor iedereen te kijk in de vitrine liggen en tot nog kleinere stukjes lijk, plakjes lijk wanneer de argeloze tweevoeter dat blieft, gehakt of gesneden worden; maar voor mijn oude moeder die zelf even niet gaan kan, ga ik dan toch maar naar de slager.
Ik kom de bestelling van mevrouw X ophalen.
Weet u wat ze besteld heeft?
Nee nee.
Zijn het karbonaden?
Ik weet het niet.
Het zal wel geen gebakken hond zijn.
Ik kijk naar rechts. Naast me staat een man olijk te grijnzen. Ik staar hem aan.
Het zal wel geen gebakken hond zijn…
Ik zeg niks. Ik staar hem alleen maar aan. Weinig tot geen inschikkelijkheid. Volstrekt haaks op de winkel, op het personeel in de winkel, op de klandizie. Op de stuitend banale grappenmaker.
Hond, zet hij uiteen, ze zullen hier toch geen hond verkopen?
Vraag het dan weet je het, zeg ik.
Ik krijg intussen een plastic tasje met stukjes en plakjes lijk aangereikt. Ik betaal en verlaat de winkel.

Fkes zeveren

Toen ik woensdagavond terugkwam van het zwembad, was Barcelona – Manchester City op tv. Ik zette koffie voor mijn moeder en mij en ging samen met haar de tweede helft zitten kijken. Bij Manchester City speelt Yaya Touré. Steeds als hij aan de bal kwam en de verslaggever noemde zijn naam, zei mijn moeder: Overflakkee. Dus:
Verslaggever: “Touré.”
Mijn moeder: “Overflakkee.”
Ja ja (Yaya), mensen. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

’s Nachts om twee uur werd ik wakker doordat ik pissen moest. Terwijl ik in de wc-pot stond te klateren keek ik naar het wc-kleedje waar ik op stond. Hoe vaak had ik al niet op dat wc-kleedje gestaan terwijl ik aan het pissen was? Duizend keer of meer. En toch wist ik niet hoeveel gele blokjes er langs de rand in het verder groene kleedje verwerkt waren. Ik telde ze. Negen. Dat vergeet ik dus niet meer. Het kleedje in de wc telt negen gele blokjes.

Tenslotte zijn er mensen die stellen dat de Partij voor de Dieren een one issue partij is. Maar de Partij voor de Dieren behartigt de belangen van alle dieren terwijl de overige partijen zich bijna unaniem uitsluitend inzetten voor slechts die ene diersoort waar ze zelf deel van uitmaken. Over one issue gesproken… (Kek geredeneerd hè.)

Niet stikken

Ik lees Plateforme van Michel Houellebecq. Soms moet ik erg lachen. Dit bijvoorbeeld vind ik erg grappig: "Elle rentrait tellement épuisée de son travail qu'elle n'avait plus la force de faire l'amour, à peine de me sucer; elle s'endormait à moitié, gardait mon sexe dans sa bouche." Zou-t-ie zelf hebben zitten gniffelen toen-ie 't opschreef?

Powetrie / onanie

Maar niet heus

De regen slaat hard tegen
het raam. De kachel
bromt.

Op bed lig ik
:
In mijn éne hand
de Chick
;
In mijn andere hand
mijn Pik.

Wat is het leven toch mooi.