Rivier in Italie - Persoonlijk voornaamwoord - Engels voor boom

Knutselen zonder God

Met dank aan Maria Barnas

Ik schrijf een heelal.
Het heelal implodeert.
Dag heelal!

Ik kak een drol.
Ik spoel 'm door.
Dag drol!

Vitrines

Bij de lijkenhandel stonk het weer duchtig naar de dood. Het was er druk. De mensen waren vrolijk en opgewekt want het weekend was begonnen. De lijken lagen in handzame stukjes uitgestald in de gekoelde vitrines. Het waren overwegend porties koeien- en varkenslijk, maar er waren ook heel kleine stukjes schapenlijk te koop, en kippenlijken kon je er zelfs in z’n geheel kopen, op de kop na, die was eraf. Een mevrouw mocht een bepaald stukje lijk proeven en zei mmm lekker doe mij maar twee ons. Een meneer informeerde naar de prijs van twee lijkensoorten door elkaar, “gehakt halfom”. Dat bleek een fijngemalen, plakkerig mengsel van varkens- en koeienlijk. Als mensen klaar waren en de door hen begeerde stukjes lijk in een papieren tasje overhandigd kregen, werd er vlak voor de overdracht en goed in het zicht van de koper nog een stukje lijk in de vorm van een plakje worst bij gestopt. Dat vonden de mensen een sympathieke geste van de lijkenhandelaar. Behalve mensen waren er in de lijkenhandel ook veel vliegen die eveneens in de geëtaleerde stukjes lijk geïnteresseerd bleken te zijn, maar dat werd bepaald niet op prijs gesteld.

Meesterwerken

Paul Witteman heeft budget en zendtijd gekregen om nog een seizoentje De Meesterwerken te doen. Te gast dit seizoen uiteraard weer veel ons kent ons: VARA angehauchte leukerds als de niet van de teevee te branden ijdeltuit Adriaan van Dis, de gevoelige liedjesschrijfster Claudia de Breij en de altijd leuk uit de hoek komende Youp van ’t Hek. (Youp van ’t Hek, de Bürgerschrek – ja, ja, de vleesgeworden burgerman met benefits, zal men bedoelen.) Afijn, het is zo’n programma you love to hate en dus zat ik donderdagavond voor de buisloze tv. Nu blijkt Youp heel erg ziek geweest, iets met zijn hart, en dat is uiteraard heel erg, maar toch was het wat gênant toen de beelden van zijn eerste meesterwerk, een optreden van Jacques Brel in Olympia te Parijs, beperkt werden tot een half minuutje, terwijl meteen daarna ruim vijf minuten doorgepraat werd over het concert dat Youp daar zelf gaf nog niet zo lang geleden; een eindeloos applaus kreeg ie omdat ie weer op de bühne stond om samen met zijn lieve Brabantse vriend die helaas geen meeuw is Kom laten we dansen en laten we drinken etc. te zingen. In L’Olympia??? zul je denken. Zijn er dan godbetert Parijzenaars geïnteresseerd in het werk van Guus Meeuwis en Youp van ’t Hek? Welnee, joh, ze stonden voor een publiek van vrijwel uitsluitend daarnaartoe gereisde Brabo’s. (Concert had natuurlijk gewoon in Eindhoven moeten plaatsvinden, maar ze waren in verwarring geraakt door de term lichtstad, en hadden pardoes de verkeerde zaal geboekt…) Wat volgde was wat kul over het meesterwerk in de categorie “boeken” Mme Bovary van Flaubert, waarna Youp, ondanks zwak hart nog altijd een druk en beweeglijk mannetje, het niet meer houen kon op z’n stoel en opsprong om een sketchje te doen. Youp met echtgenote in een museum in Parijs. Youpie denkt, we zijn nou toch in Parijs, laat ik m”n vrouw maar es in d;r tieten knijpen. Wat denk–ie, knijp-tie per abuis toch zo een wildvreemde Française in d’r tieten! Een gedoe dat dat gaf! En een lol dat Witteman had, oei oei oei, wat was die Youp toch een schalkse grapjas en wat was ie blij dat ie ‘m uitgenodigd had..! Net als bijna op de kop af een jaar geleden toen ie ‘m een uur gefêteerd had in dat andere onvolprezen programma van hem, Podium Witteman. Toen was Youp ook al zo op dreef, herinneringen ophalend aan zijn kindertijd. Ging-ie met z’n ouders en z’n zusje naar het Concertgebouw en zag ie daar ten midden van de componistennamen Lully vermeld, Lully, dolle pret was dat! Gelukkig liet Youp zich ook nog van z’n filosofische kant zien door te stellen dat het leven geen zin heeft en dat we er met z’n allen dus maar iets leuks van moeten maken. (Of ie Flappie nog gezongen heeft weet ik niet want ik heb het einde niet gehaald.)

Het marktplein in een provinciestad op zaterdagmiddag

Een kek blondje met een kek kontje stapt binnen bij de Vlaamsche Reus. Rond de fontein – die niet werkt – zitten mensen vis te eten, gekocht bij de vistent ertegenover. Er is een man met een blauwe jas en een zwarte baret, een baard en overgewicht, die steeds zijn gewicht verplaatst van zijn ene naar zijn andere voet. Vlak naast hem staat een kleine Aziatische vrouw: een importbruid?

A part of Debussy

Iets voor half negen werd ik wakker vanochtend. De radiowekker speelde Debussy en ik dacht wat klinkt dat bekend is dat misschien Third Eye Open: The String Tribute to Tool maar nee het was dus Debussy. String quartet in G minor op.10 met als vingerwijzing voor de musici: Assez vif et bien rythmé.Toch frappant die gelijkenis… Luister maar es naar You are a part of me van Tool.

Deafheaven in Paradiso

Hoewel er weinig tot niets aan te merken was op ’t concert van #Deafheaven in #Paradiso , was het plezier dat ik eraan beleefde beperkter dan ik vooraf verwacht had: het is de leeftijd zullen we maar denken. De band speelde New Bermuda integraal. Een kekke krijs waarna het afgebeten gescandeerde Where has my passion gone? en zo door tot aan Gifts for the earth, met halverwege Baby Blue, zowel op de plaat als tijdens het optreden het hoogtepunt. Drie minuten spanningsopbouw en dan de ontlading; en verderop tempowisseling; log basritme, zwoegend als een op gang komende stoomtrein; getergde vocals : “God had sent my calamity into a deep space from which not even in dreams, could I ever imagine my escape.” Het laatste woord afgeknepen. Lekker hoor. Afijn, na Gifts for het earth gespeeld te hebben gaat de band af. Dat wil zeggen: van het podium en achter de coulissen – niet naar de wc, hoewel, al met al duurde het toch zo’n tien minuten voor ze weer opkwamen, dus wie weet. Zanger George Dinges kondigde Two more songs aan, te beginnen met Sunbather. Dat deed hij consequent, de naam van het liedje aankondigen. Verder was hij nogal aanwezig zeg maar, een blikvanger, een prima donna, hij is lichamelijk zeer in de weer, deint mee op de drumritmes, hij dirigeert, hij plukt noten uit de lucht, hij is nogal intens, gaat op in de muziek, valt ermee samen, heeft een kek strak pakkie aan en een modieus kapsel, eigenlijk gewoon heel cool… Na Sunbather nog Dreamhouse, waarmee de toegift besloten wordt. Geen The pecan tree tot mijn teleurstelling want dat is toch mijn favoriete stuk. De lichten gingen aan; het moest nog tien uur worden. Vroeg afgelopen! Op mijn hotelkamer nog een staartje Chelsea – PSG meegepikt.

Crossing Border 2005

Waarom ik dat zouteloze stuk over zoiets onbenulligs als “grootsteeds-literair uitgaan” las vanmiddag aan de leestafel van het horeca-etablissement, nou misschien wel om op deze quote van Tommy Wieringa te stuiten: “Er kwamen mensen die weergaloze podiumteksten maakten.” Het was een beangstigende, louterende ervan zegt de schrijver (Hij heeft het over zijn optredens tijdens de Palabras-avonden, red.): "Later op Crossing Border moest ik eens optreden voor een volle zaal die eigenlijk op een compleet andere act stond te wachten. Daar merkte ik dat ik het onwillige publiek enigszins kon dresseren, de ervaring van verloren tijd kon omzetten in die van een goed optreden. Het geluksgevoel was ongelooflijk. (…)” Ik stond destijds in die zaal, met mijn toenmalige alderliefste, en noch ik noch alderliefste noch iemand anders in onze nabijheid liet zich dresseren door dat zalvende politiek correcte geleuter van Tommy Wieringa. We lieten het gelaten over ons heen komen, wachtende op Van Der Graaf Generator. Ik meen me zelfs te herinneren dat TW zich geringschattend uitliet over VDGG, vast om ons te dresseren. Ach hij kende VDGG niet eens. Maar toen ie eindelijk was opgeflikkerd, betrad daar een echte schrijver het podium, Michel Faber die de band inleid met een prachtige lofrede. En toen VDGG die iedereen van zijn sokken blies, wat een concert was dat!