A part of Debussy

Iets voor half negen werd ik wakker vanochtend. De radiowekker speelde Debussy en ik dacht wat klinkt dat bekend is dat misschien Third Eye Open: The String Tribute to Tool maar nee het was dus Debussy. String quartet in G minor op.10 met als vingerwijzing voor de musici: Assez vif et bien rythmé.Toch frappant die gelijkenis… Luister maar es naar You are a part of me van Tool.

Deafheaven in Paradiso

Hoewel er weinig tot niets aan te merken was op ’t concert van #Deafheaven in #Paradiso , was het plezier dat ik eraan beleefde beperkter dan ik vooraf verwacht had: het is de leeftijd zullen we maar denken. De band speelde New Bermuda integraal. Een kekke krijs waarna het afgebeten gescandeerde Where has my passion gone? en zo door tot aan Gifts for the earth, met halverwege Baby Blue, zowel op de plaat als tijdens het optreden het hoogtepunt. Drie minuten spanningsopbouw en dan de ontlading; en verderop tempowisseling; log basritme, zwoegend als een op gang komende stoomtrein; getergde vocals : “God had sent my calamity into a deep space from which not even in dreams, could I ever imagine my escape.” Het laatste woord afgeknepen. Lekker hoor. Afijn, na Gifts for het earth gespeeld te hebben gaat de band af. Dat wil zeggen: van het podium en achter de coulissen – niet naar de wc, hoewel, al met al duurde het toch zo’n tien minuten voor ze weer opkwamen, dus wie weet. Zanger George Dinges kondigde Two more songs aan, te beginnen met Sunbather. Dat deed hij consequent, de naam van het liedje aankondigen. Verder was hij nogal aanwezig zeg maar, een blikvanger, een prima donna, hij is lichamelijk zeer in de weer, deint mee op de drumritmes, hij dirigeert, hij plukt noten uit de lucht, hij is nogal intens, gaat op in de muziek, valt ermee samen, heeft een kek strak pakkie aan en een modieus kapsel, eigenlijk gewoon heel cool… Na Sunbather nog Dreamhouse, waarmee de toegift besloten wordt. Geen The pecan tree tot mijn teleurstelling want dat is toch mijn favoriete stuk. De lichten gingen aan; het moest nog tien uur worden. Vroeg afgelopen! Op mijn hotelkamer nog een staartje Chelsea – PSG meegepikt.

Crossing Border 2005

Waarom ik dat zouteloze stuk over zoiets onbenulligs als “grootsteeds-literair uitgaan” las vanmiddag aan de leestafel van het horeca-etablissement, nou misschien wel om op deze quote van Tommy Wieringa te stuiten: “Er kwamen mensen die weergaloze podiumteksten maakten.” Het was een beangstigende, louterende ervan zegt de schrijver (Hij heeft het over zijn optredens tijdens de Palabras-avonden, red.): "Later op Crossing Border moest ik eens optreden voor een volle zaal die eigenlijk op een compleet andere act stond te wachten. Daar merkte ik dat ik het onwillige publiek enigszins kon dresseren, de ervaring van verloren tijd kon omzetten in die van een goed optreden. Het geluksgevoel was ongelooflijk. (…)” Ik stond destijds in die zaal, met mijn toenmalige alderliefste, en noch ik noch alderliefste noch iemand anders in onze nabijheid liet zich dresseren door dat zalvende politiek correcte geleuter van Tommy Wieringa. We lieten het gelaten over ons heen komen, wachtende op Van Der Graaf Generator. Ik meen me zelfs te herinneren dat TW zich geringschattend uitliet over VDGG, vast om ons te dresseren. Ach hij kende VDGG niet eens. Maar toen ie eindelijk was opgeflikkerd, betrad daar een echte schrijver het podium, Michel Faber die de band inleid met een prachtige lofrede. En toen VDGG die iedereen van zijn sokken blies, wat een concert was dat!

Een Schitterende Duisternis

Op kantoor heb ik een kamertje voor mezelf, niet ver van het secretariaat. Het is vrijdagochtend en de lucht betrekt. Ik kijk over mijn beeldschermen heen naar buiten en zie de donkere wolken boven de daken van de huizen aan de overkant van de straat; maar ook het zonlicht dat van de andere kant komend de rode daken van de huizen doet oplichten. Ik roep naar de dames van het secretariaat: “Ik zie een schitterende duisternis!” “Je ziet wat?!” “Ik zie een schitterende duisternis! Het donker, dat oplicht!” Ik zeg het op theatrale toon; eigenlijk verveel ik me; ik zoek wat vermaak. “Wat heb jij gerookt?” vraagt een van de dames. “Niets! Dit is mijn meest natuurlijke staat van zijn!” Ik had lol in het effect dat mijn woorden sorteerde, en ik genoot van het tableau.

Zaterdag

Opgestaan, ontbeten, de boodschappen gedaan. Koffie gedronken met mijn oud moedertje. Naar het zwembad gereden; goed gezwommen. Stoomhok, sauna, praatje met M. De stad in, koffie bij Bagels & Beans. Na enig dubben toch de “vuistdikke” brievenbundel van Nanne Tepper gekocht. (Toen ik met L. een jaar of tien geleden eens in Groningen overnachtte, liep ik ‘m tegen het lijf. Ik kende hem toen vooral als muziekliefhebber, recensent van Oor. ) Nog meer boodschappen gedaan bij de AH. Een sigaret gerookt en gedagdroomd. In de auto gestapt en naar huis gereden. Geluisterd naar Deafheaven, Baby Blue – ik heb een kaartje voor het concert in Paradiso dit voorjaar. - Maar au fond heb ik niets te melden.

Oppervlakkigheid

Soms kan ik me opwinden over tentoongespreide oppervlakkigheid. Neem nou Arjen Lubach. Ik vind die jongen oprecht geestig, iemand die met een verfrissende en dikwijls op de lachspieren werkende blik naar de gebeurtenissen kijkt. Maar dan lees ik in een interview met hem in het VK Magazine, dat ie zo heerlijk nuchter en rationalistisch is, dat, wanneer een leuke jongedame het met hem uitmaakt, hij niet lekker romantisch verdrietig wordt, maar denkt, ach, die verliefdheid, het is maar een stofje in mijn hoofd dat maakt dat ik me met haar wil voortplanten, een stofje, chemie, meer niet, verder met de orde van de dag. Dus omdat verliefdheid veroorzaakt wordt door een ‘stofje’ is het ineens niet meer interessant, verliest het zogezegd zijn magie? Is een nachtelijke autorit door de straten van een stille stad ineens een stuk minder magisch – gesteld dat het een magisch ritje is in plaats van een saai van a naar b – omdat je weet hoe een verbrandingsmotor werkt? Sta je voor een werk van Johan Vermeer, zeg Gezicht op Delft, denk je ineens: ach, uiteindelijk is het maar een doek met verschillende kleuren olieverf die door menging tot stand zijn gekomen en met diverse penselen zijn opgebracht: weg wonder. Neen, natuurlijk niet. Iets moet nou eenmaal op een bepaalde manier tot stand komen. Het zijn diezelfde verliefdheidstofjes die aan de basis stonden van de Winterreise van Schubert om maar eens wat te noemen. En het feit dat de auto een verbrandingsmotor heeft en op benzine rijdt, doet niks af van het feit dat ie rijdt. (O.K. slecht voor het milieu.)

Maar als we het over echt oppervlakkig gaan hebben, echt hard core oppervlakkig, dan moeten we bij Halina Reijn zijn, die eveneens in dat V.K. Magazine wordt geïnterviewd. Eigenlijk hoef je daarvoor het interview niet te lezen, de bijgeleverde foto’s zeggen alles: wat een ongebreideld narcisme. Nou ja, voor de rest gaat het interview over dat ze veertig is geworden en nog geen kinderen heeft, vier pagina’s lang. Ze schrijft ook columns. Het interview wordt opgesierd met citaten uit de columns. “Mijn beste vrienden duwen me in een bad van liefde en maaien alle angsten die gepaard gaan met 40 worden in één klap weg.” Angsten die weggemaaid worden en nog wel met een klap, grote schrijfkunst.

Mollenvel entry, 12-12-2015

Bagels & Beans,
12 december 2015

(…Nu doet de wifi het wel, maar ik heb geen nieuw bericht.) Over de breedte van de winkelstraat is elektriciteitsdraad gespannen met witte kerstlichtjes eraan die vallende sneeuw voorwenden. Af en toe kijk ik op en werp ik een blik op het grote raam van de woonruimte boven de Slaapshop aan de overkant van de straat. Er brandt geen licht maar er is wel een mooie jonge vrouw die door het beeld loopt. Ze heeft mooie heupen en ik wil erg graag met haar naar bed; het verlangen voelt als een pijnlijk gemis. Dan zie ik haar niet meer; ze heeft een zitplaats gezocht buiten mijn blikveld. Het is donker en grijs en nat buiten. De koffie die ik dronk was erg bitter. Ik ga plassen, naar beneden, afrekenen. Ik moet nog brood kopen en nog langs bij AH.