All Fours

Een paar maanden voordat Deafheaven New Bermuda uitbracht, verscheen All Fours van Bosse de Nage, een album dat het niet van zijn toegankelijkheid moet hebben. Uitzondering moet gemaakt voor het Fugazi-achtige A Subtle change, luister maar, is het niet catchy? Wat door de eentonige – maar wellicht daardoor ook effectieve en in elk geval stijlvaste – screamo zang ondergesneeuwd raakt is het hoge niveau van de teksten over seksueel deviant gedrag. Als je de CD uit het doosje haalt, komt deze tekst te voorschijn: What are you?” he asked.“I am a small room at the back of the house.I am a decision.I am an obscene gesture made over the toilet.I am one of many uncounted varieties of excrement.I am your first orgasm.I am a coward, and a screaming child.” Dat geeft een aardig beeld. Als je het kartonnen hoesje van Deafheavens New Bermuda openklapt - en het artwork is zwart deze keer, in plaats van roze – dan tref je deze tekst aan: „Perhaps I am doomed to retrace my steps under the illusion that I am exploring.“ Behalve dat de woorden fraai gespatieerd op hetz warte oppervlak verdeeld zijn, vormen ze ook een zeer prikkelende tekst. Even googlen leert dat het het een Engelse vertaling is van een quote van André Breton. Bosse de Nage ontleent zijn naam aan een personage van Alfred Jarry. Hipster black metal = surrealisme & patafysica.

Pingpong Café - of hoe een vijf tot tweemaal toe in een zes verandert

Woensdagnacht droomde ik dat ik met twee vrienden* naar een café ging. Het was een heel groot café. Ik had de avond ervoor een pagina of 25 in Knausgårds Schrijver gelezen, ondermeer de passage waarin hij met zijn broer en een vriend van zijn broer het Bergense café Opera bezoekt, een heel groot café. Ook had ik de ochtend ervoor in de Volkskrant een fotoreportage gezien van voorwerpen waarop gedrukt Je suis Charlie. Een van die voorwerpen was een tafeltennisbatje. Et voilà, de verklaring voor het feit dat in het grote café waar nog maar weinig tafeltjes vrij waren bijna iedereen aan een cafétafeltje zat te pingpongen. Zoals je cafés hebt waarin mensen aan tafeltjes tegenover elkaar over een schaakbord gebogen zitten, zo zaten ze in het door mij gedroomde café te pingpongen. Dat was heel gewoon in mijn droom, zoals altijd alles heel gewoon is in mijn dromen; ik kan me niet herinneren dat ik me in mijn dromen ooit ergens over verbaasd heb. Waar ik me wel over verbaas, is dat er in mijn exemplaar van Schrijver Deel 6 staat terwijl het toch pas het vijfde boek van Mijn Strijd is, ook volgens de Noorse titel Min Kamp, Femte bok. (Er staat ook nergens Schrijver – dat wordt er hier maar bij verzonnen uit mercantiele overwegingen.) Waar ik me eveneens over verbaas, maar dan hebben we het over heel iets anders, zijn niet de vijf sterren die Robert van Gijssel geeft aan New Bermuda van Deafheaven want die zijn terecht. Ook de zin waarmee hij zijn recensie opent, wekt geen verbazing, sterker nog, ik onderschrijf en citeer hem graag: “Het album Sunbather van het Amerikaanse Deafheaven was in 2013 de sensationeelste metalplaat sinds mensenheugenis.” Maar waar haalt Robert van Gijssel dat zesde stuk in zijn “zes monumentale en in alle terneergeslagen zwartgalligheid toch nog verheffende muziekstukken” toch vandaan? Want New Bermuda telt –helaas, helaas- maar vijf nummers…

*Twee vrienden: de vampier en de luis op m’n zere hoofd (inside joke).