Uitmelken

In de Groene Amsterdammer wijdt Joost de Vries vier kolommen aan de seksboeken van Jamal Ouariachi, David Pefko en Daan Heerma van Voss. Boven het stuk prijkt een foto van het drietal, dat poseert in een bos met dunne naaldbomen. Alsof het de leden zijn van een of andere interessantdoenerige indie rockband. De Vries schrijft dat A.F.Th van der Heijden het duidelijke voorbeeld is voor Jamal Ouariachi. Dat trof mij, omdat ik Jamal met zijn kornuiten deze week aan tafel zag zitten van het zeer sexy praatprogramma Tijd voor Max en mij toen opviel dat hij in zijn manier van praten, in zijn intonatie en in zijn mimiek erg veel weg heeft van diezelfde A.F.Th van der Heijden. Net zoals ik, toen ik Anton Dautzenberg voor het eerst op televisie hoorde praten, meteen aan Ronald Waterreus moest denken, maar dat geheel ter zijde.

Rafelranden

Nog een gratis boekje gelezen deze week: Rafelranden van de Moraal van A.H.J. Dautzenberg. Ten opzichte van het niemendalletje van Kees van Kooten een stuk interessanter, dat sowieso. Het is een soort van activistisch boekje met een opsomming van het “opzienbarends” dat de schrijver in de aflopen tijd teweeg heeft gebracht. Want Dautzenberg heeft een nier afgestaan (waar ik een diepe buiging voor maak), hij is nadrukkelijk in de bres (pun intended) gesprongen voor mensen die het met kinderen willen doen (moedig) en heeft een interview met Arnon Grunberg half en een interview met Lemmy Kilmister helemaal gefabuleerd. Er zit een soort van maatschappijanalyse in dat boekje, die misschien als volgt samen te vatten is: Deze tijd is veel benepener dan die van een paar decennia geleden, het lijkt wel of we terug zijn in de jaren vijftig en dat komt door de economische crisis, daar moet een zondebok voor gevonden worden en dat zijn de pedofielen. Verder heeft de schrijver het niet op realisme begrepen en staat het verkennen van de grens tussen fictie en werkelijkheid nadrukkelijk op zijn program. Dat zal wel de reden zijn dat hij dit reportageachtige boekje een novelle noemt.