Inferno

Dat paranoia grootste literatuur niet in de weg hoeft te staan bewijst August Strindberg met het verslag van zijn hellegang in Inferno. Je wordt tijdens het lezen wel eens iebel van zijn geweeklaag, en al die schijnbare toevalligheden waarin hij de machinaties van hogere machten vermoedt werken soms op de lachspieren, maar o wat schrijft hij het allemaal makkelijk op, met verve, overtuiging, met een nadrukkelijke persoonlijke lyriek. Ik houd erg van zulke literatuur, van lyrische, soms delirische teksten waarin je de hartenklop van de schrijver nadrukkelijk gewaarwordt. Zeker als de schrijver over een groot talent beschikt leidt dat soms tot zeer mooi en ontroerend werk. Strindberg staat met zijn Inferno daarin zeker niet alleen. Denk bijvoorbeeld maar aan Honger van Knut Hamsun of aan De wandeling van Robert Walser. Aurélia van Gérard de Nerval, ook zo’n meeslepend werk van een geniale maar zeer wankele geest. En wat te denken van het oeuvre van Friedrich Nietzsche. (Ik kan dit allemaal voor mezelf houden, maar dan wordt niemand er wijzer van: daarom maak ik het wereldkundig.)

Foxy Boch

Ik sta in de keuken te staren naar de regendruppels op de ruit van de keukendeur. Mijn moeder komt eveneens de keuken in.
Weet je wie al die regendruppels geteld heeft? vraag ik haar.
Welke regendruppels?
Die op de ruit van de keukendeur en alle andere. God.
Wie? Fox?
Mijn moeder, moet u weten, is een beetje doof.
Niet Fox. God!
Dan heeft ie ’t er maar druk mee dan.

Rivier in Italie - Persoonlijk voornaamwoord - Engels voor boom

Knutselen zonder God

Met dank aan Maria Barnas

Ik schrijf een heelal.
Het heelal implodeert.
Dag heelal!

Ik kak een drol.
Ik spoel 'm door.
Dag drol!

Vitrines

Bij de lijkenhandel stonk het weer duchtig naar de dood. Het was er druk. De mensen waren vrolijk en opgewekt want het weekend was begonnen. De lijken lagen in handzame stukjes uitgestald in de gekoelde vitrines. Het waren overwegend porties koeien- en varkenslijk, maar er waren ook heel kleine stukjes schapenlijk te koop, en kippenlijken kon je er zelfs in z’n geheel kopen, op de kop na, die was eraf. Een mevrouw mocht een bepaald stukje lijk proeven en zei mmm lekker doe mij maar twee ons. Een meneer informeerde naar de prijs van twee lijkensoorten door elkaar, “gehakt halfom”. Dat bleek een fijngemalen, plakkerig mengsel van varkens- en koeienlijk. Als mensen klaar waren en de door hen begeerde stukjes lijk in een papieren tasje overhandigd kregen, werd er vlak voor de overdracht en goed in het zicht van de koper nog een stukje lijk in de vorm van een plakje worst bij gestopt. Dat vonden de mensen een sympathieke geste van de lijkenhandelaar. Behalve mensen waren er in de lijkenhandel ook veel vliegen die eveneens in de geëtaleerde stukjes lijk geïnteresseerd bleken te zijn, maar dat werd bepaald niet op prijs gesteld.

Meesterwerken

Paul Witteman heeft budget en zendtijd gekregen om nog een seizoentje De Meesterwerken te doen. Te gast dit seizoen uiteraard weer veel ons kent ons: VARA angehauchte leukerds als de niet van de teevee te branden ijdeltuit Adriaan van Dis, de gevoelige liedjesschrijfster Claudia de Breij en de altijd leuk uit de hoek komende Youp van ’t Hek. (Youp van ’t Hek, de Bürgerschrek – ja, ja, de vleesgeworden burgerman met benefits, zal men bedoelen.) Afijn, het is zo’n programma you love to hate en dus zat ik donderdagavond voor de buisloze tv. Nu blijkt Youp heel erg ziek geweest, iets met zijn hart, en dat is uiteraard heel erg, maar toch was het wat gênant toen de beelden van zijn eerste meesterwerk, een optreden van Jacques Brel in Olympia te Parijs, beperkt werden tot een half minuutje, terwijl meteen daarna ruim vijf minuten doorgepraat werd over het concert dat Youp daar zelf gaf nog niet zo lang geleden; een eindeloos applaus kreeg ie omdat ie weer op de bühne stond om samen met zijn lieve Brabantse vriend die helaas geen meeuw is Kom laten we dansen en laten we drinken etc. te zingen. In L’Olympia??? zul je denken. Zijn er dan godbetert Parijzenaars geïnteresseerd in het werk van Guus Meeuwis en Youp van ’t Hek? Welnee, joh, ze stonden voor een publiek van vrijwel uitsluitend daarnaartoe gereisde Brabo’s. (Concert had natuurlijk gewoon in Eindhoven moeten plaatsvinden, maar ze waren in verwarring geraakt door de term lichtstad, en hadden pardoes de verkeerde zaal geboekt…) Wat volgde was wat kul over het meesterwerk in de categorie “boeken” Mme Bovary van Flaubert, waarna Youp, ondanks zwak hart nog altijd een druk en beweeglijk mannetje, het niet meer houen kon op z’n stoel en opsprong om een sketchje te doen. Youp met echtgenote in een museum in Parijs. Youpie denkt, we zijn nou toch in Parijs, laat ik m”n vrouw maar es in d;r tieten knijpen. Wat denk–ie, knijp-tie per abuis toch zo een wildvreemde Française in d’r tieten! Een gedoe dat dat gaf! En een lol dat Witteman had, oei oei oei, wat was die Youp toch een schalkse grapjas en wat was ie blij dat ie ‘m uitgenodigd had..! Net als bijna op de kop af een jaar geleden toen ie ‘m een uur gefêteerd had in dat andere onvolprezen programma van hem, Podium Witteman. Toen was Youp ook al zo op dreef, herinneringen ophalend aan zijn kindertijd. Ging-ie met z’n ouders en z’n zusje naar het Concertgebouw en zag ie daar ten midden van de componistennamen Lully vermeld, Lully, dolle pret was dat! Gelukkig liet Youp zich ook nog van z’n filosofische kant zien door te stellen dat het leven geen zin heeft en dat we er met z’n allen dus maar iets leuks van moeten maken. (Of ie Flappie nog gezongen heeft weet ik niet want ik heb het einde niet gehaald.)

Het marktplein in een provinciestad op zaterdagmiddag

Een kek blondje met een kek kontje stapt binnen bij de Vlaamsche Reus. Rond de fontein – die niet werkt – zitten mensen vis te eten, gekocht bij de vistent ertegenover. Er is een man met een blauwe jas en een zwarte baret, een baard en overgewicht, die steeds zijn gewicht verplaatst van zijn ene naar zijn andere voet. Vlak naast hem staat een kleine Aziatische vrouw: een importbruid?

A part of Debussy

Iets voor half negen werd ik wakker vanochtend. De radiowekker speelde Debussy en ik dacht wat klinkt dat bekend is dat misschien Third Eye Open: The String Tribute to Tool maar nee het was dus Debussy. String quartet in G minor op.10 met als vingerwijzing voor de musici: Assez vif et bien rythmé.Toch frappant die gelijkenis… Luister maar es naar You are a part of me van Tool.