Lekkere dikke kont

Toen ik gister aan het eind van de middag in Wageningen nog voor een paar boodschapjes naar de AH liep, zag ik een jonge vrouw met een heerlijke dikke kont. Brede heupen, stevige billen, met recht wat je noemt een achterstel. Ook zij was de AH binnengegaan en terwijl ik een pak roerbakgroenten in mijn mandje deed, loerde ik of ik haar niet zag. En jawel, daar liep ze; en ik werd zo in beslag genomen door die magnifieke kont dat ik niet kan vertellen of ze een mandje had of met een boodschappenkaartje reed. Toegegeven, ze was te dik, veel te zwaar was ze; maar haar volume was stevig ingekapseld in haar vel en ze had een fris gezicht zonder onderkinnen. Bij de kassa zag ik haar weer, ze stond in een andere rij. Ze was eerder klaar dan ik, maar ging nog naar de kopieermachine, me dunkt voor een kopietje, dus ik had nadat ik had afgerekend nog tijd om haar aan te schieten. Maar wat te zeggen? “Heb je al een partner en zo niet, mag ik dan een keer op je billen kletsen en je nemen achterlangs? …ik zal een condoom omdoen. Maar gewoon voor het genoegen op zich hè, dat je je niks in je hoofd haalt. Woon je hier soms in de buurt?”

Movie W

De zondagavond was kalm en aangenaam. Met E. en A. koffie gedronken en daarna naar Movie W om A Dangerous Method van David Cronenberg te zien, een film die ondanks de matige recensies zeer wist te boeien. Maar wat een geweldige nieuwe locatie voor Movie W! De Wilhelminaweg, die vanuit de Veerstraat omhoogloopt naar de Generaal Foulkesweg, heeft iets romantisch en sprookjesachtigs met die rustieke woonhuizen en gebouwen met puntdaken aan weerszijden. In de pauze van de film ben ik naar buiten gegaan en heb ik een sigaret lang naar de donkere contouren van de bomen, naar de straat en naar het huis aan de overkant gekeken met in mijn oren niets dan een lichte ruis die door de filmzaal achter mij werd voortgebracht. Een niet te doorgronden mysterie in dat uitzicht. Alsof zich iets bovenreëels openbaarde, alsof het gewone door een toverstafje was aangeraakt en daardoor iets magisch kreeg. Onbenoembaar maar magisch.

Brumes et pluies

Onder een leigrijze hemel lijkt de stad zich van een andere kant te tonen. Aan een cafétafel bij het raam kijk ik op de kerk uit en op de omringende panden aan het plein. Voor een groot deel opgetrokken tijdens de oorlog in donkere baksteen, kenmerkend voor de Delftse stijl. Later loop ik via de Boterstraat en de Herenstraat naar Bowlespark, sta een moment stil en kijk met de bocht mee in het verlengde van de straat, aan het eind waarvan de appartemententorens verrijzen. Er heerst een onwerkelijke stilte, alsof het potdichte hemelgewelf de geluiden dempt. De weinige mensen die je op straat ziet, schijnen bij het decor te horen, waar je doorheen loopt. Ik paai een kraai met een stukje brood en probeer in zijn blikveld te blijven zodat hij zich mijn gezicht kan inprenten en weten dat hij van mij niets te vrezen heeft en niet hoeft op te vliegen als hij me weerziet. In de tuin achter de Casteelse Poort, waar het bamboe hoog staat opgeschoten, stop ik de zaadjes in de grond, die ik eerder in de Boterstraat van een witte stokroos heb afgegrist, en zet er een stokje bij. Als het begint te miezeren, rook ik een sigaret in een overwelfde doorgang, en staar naar de bomen en het flatgebouw op de achtergrond. Ik word gegroet door een oude mevrouw met een boodschappentas.