Platenkast is niet meer

Vandaag afscheid genomen van platenkast. Ding heeft ruim vijfentwintig jaar dienst gedaan. Ik heb langer geleefd met die kast dan zonder die kast op mijn kamer. Op de platenkast, die laag was, stond nog het een en ander dat het zicht ontnam aan een paar teksten die ik zo rond mijn twintigste levensjaar erop moet hebben gekalkt met een zwarte marker. Een stukje 21st Schizoid Man, een paar regels van een Yessong. En een soort negatieve versie van Marc groet ’s morgens de dingen, dat ik toen echt nog niet kende hoor. Dat je niet denkt dat ik plagieer. Bovendien is het hopeloos sentimenteel en – hopeloos tout court (zeg maar). Maar toch, opdat het niet verloren ga voor het nageslacht:

Boy: “Morning wall’s.”
Walls: “We are four. You’re alone.”
Boy: “Morning chair.”
Chair: “Sit down boy. Keep me warm.”
Boy: “Morning door.”
Door: “Sorry, I’m closed.”

Boy: “Morning morning…”
Morning: “Hahahaha…!”

Vogelhuisje in de sneeuw

In het vogelhuisje strooi ik vogelzaad. Met als gevolg het volgende tafereel: een merel die in het vogelhuisje spilziek zaadjes staat te pikken en aan de voet van het vogelhuisje een groep huismussen die het gemorste voer verorberen. Soms probeert een dappere huismus zich een plaatsje naast de merel te verwerven, maar dan wordt de merel boos en doet hij met zijn snavel een uitval naar het musje, dat pardoes weer opvliegt.

Café Cinebetonblok

Mensen praten hier tegen elkaar –
Ik praat tegen mijn boekje.

Ging die doos hiernaast
voor mij maar uit haar broekje.

Pumpkinhead

Ik heb een puntenslijper in de vorm van een gele pompoen met ogen, neus en voortand op mijn bureau staan. Ik ben me heel lang niet bewust geweest van des puntenslijpers aanwezigheid op mijn bureau. Totdat de puntenslijper (pumpkinhead) in de nacht van dinsdag op woensdag pardoes verscheen in een droom. Behalve een visuele was het ook een auditieve droom. Ik droomde namelijk dat ik een ijle versie van Genesis’ I know what I like hoorde, hoewel het ook Firth of Fifth kon zijn geweest, of een medley dan wel mash up van beide. Er ging een dramatische kracht uit van de pumpkinhead de puntenslijper, ik bedoel hij was duidelijk niet zomaar een puntenslijper, hij was bezield (de fabriek had hem een gezicht meegegeven, de droom had hem leven ingeblazen). Tenslotte meld ik nog dat er een zinvol verband was tussen de muziek van Genesis en pumpkinhead de puntenslijper, een verband dat mij tijdens de droom vast en zeker helder was of toch tenminste als vanzelfsprekend voorkwam, maar dat ik in wakende staat absoluut niet meer kan duiden.

Leg Peter Blanker maar op de draaitafel

Mijn genialiteit kent geen grenzen. Zit ik een mailtje te tikken, wil ik de geadresseerde laten raden naar de naam van een artiest, spel ik toch zomaar spontaan ineens en zeer plotseling: over wie heb pik kut? Heerlijk! Effe snel een foto van mezelf maken waarop ik me aftrekken kan.

Stephen Vizinczey

Gisteren voor het slapen gaan naar Boeken gekeken, naar de uitzending van 21 november die ik nog op de harde schijf van mijn dvd-recorder had staan. Eerst slaapverwekkend interview met Amanda Maxwell, die hooguit twee zinnen achter elkaar wist uit te brengen en die de hinderlijke eigenschap aan de dag legde om bijna elke bewering te bevestigen met een lijzig yeah… Nee, dan Stephen Vizinczey, de vijfenzeventigjarige Hongaarse schrijver uit Canada, die heeft wel iets te vertellen! Hij is het die mij tot dit stukje inspireert. Veel aanvuring tot spreken heeft de man niet nodig, bied hem de gelegenheid en hij praat aan een stuk door. Dat geeft niet, want hij zegt zinnige dingen. Hij geeft hoog op van het nut van boeken. Als je denkt dat je gek wordt - of dat de wereld om je heen krankzinnig lijkt - lees dan literaire meesterwerken om houvast te krijgen, een beter klankbord voor intelligente maar verdoolde zielen is er niet. Ik knik ja, want het waren literaire meesterwerken die mij door de donkere laatste jaren van mijn adolescentie loodsten. Daarnaast vertelt Vicinczey nog een geestige - en presentator en interviewer Wim Brands in verlegenheid brengende - anekdote over hoe hij als jongeling zichzelf een keer in een bibliotheek stiekem onder de tafel had afgetrokken nadat een meisje met wie hij had zitten zoenen hem niet had toegestaan verder dan zoenen te gaan. Maar nadat hij klaargekomen was en met een handvol zaad omhoog zat, kwam dat meisje terug om te zeggen dat ze zich bedacht had. Daarom, volgens Vizinczey, is masturbatie een te mijden vorm van seks: alleen seks met een ander heft de eenzaamheid op. En door te masturberen stil je het verlangen naar die ander. Masturbatie belemmert communicatie. Ik ben een groot voorstander van masturbatie, maar ik kan niet ontkennen dat er in het door Vicinczey beweerde een grond van waarheid zit. …Aan de andere kant, zonder masturbatie zou ik nooit de rust hebben gevonden om Aldi (dit is geen sluikreclame, maar een spellingzchrap) literaire meesterwerken te lezen.

Pim Lamoree

R.E.L. is een sympathiek kneuterig AVRO-kunzdprogramma met Michiel Romeyn en... Jhim Lamoree. En Jhim Lamoree heeft bijna precies dezelfde dictie m.a.w. praat even nichterig en lijzig als wijlen de onfortuinlijke Pim Fortuyn. Interessant, nietwaar?