Powetrie / onanie

Maar niet heus

De regen slaat hard tegen
het raam. De kachel
bromt.

Op bed lig ik
:
In mijn éne hand
de Chick
;
In mijn andere hand
mijn Pik.

Wat is het leven toch mooi.

A most violent year

A most violent year is een absolute kutfilm, een perfect voorbeeld van een film die niet gemaakt had hoeven worden. Hij is nauwelijks spannend en duurt veel te lang, bovendien stapelt hij cliché op cliché en gaat hij gebukt onder een valse dramatiek. Die zelfmoord aan het eind, kom aan zeg. Sowieso dat die gast ontkomen kon toen ze hem aan de politie uitleverden, en dat die dan plotseling, als alles toch nog op z’n pootjes terecht lijkt te zijn gekomen (ik ga de film niet navertellen hoor; ga zelf maar kijken voor een potje ergernis) als een duveltje uit een doosje tevoorschijn popt om het feestje te verstieren, da’s toch niet te filmen gewoon.? Na ja, blijkbaar wel... En let wel, die film heeft lovende tot zeer lovende recensies gehad, is vrijwel unaniem de hemel in geprezen...

Explowetrie

Bomgordel

With a BANG, not a whisper

(Vrij naar T.S. Eliot)

Terrapin station

Het is denk ik al meer dan twintig jaar geleden dat ik voor het laatst naar Terrapin Station van The Grateful Dead luisterde. Tot vandaag dan, want tijdens het ophangen van de was en tijdens het douchen daarna heb ik via Youtube de muziek herbeleefd. Het was een collega die mij dat album indertijd had uitgeleend, Herman, een sympathieke gast. Ik had hem gezegd dat ik niet zo hield van The Grateful Dead, maar hij zei luister nou, dit is echt anders. En het is ook anders. Symfonisch. ELO meets Jethro Tull, maar daarmee doe ik het album of liever de song tekort, want het is magisch, Terrapin Station, dat was het toen in mijn beleving en dat is het nog. De archetypische lyrics, de voordracht, de toonzetting, de orkestratie: magisch. Doe maar luisteren

Mollenvel entry 21-2-2015

Concertgebouw
Pauze na 1e vioolconcert van Sjostakovitsj, dat heel mooi was, heftig, wild, ritmisch, opzwepend, doldwaas, maar ook verstild, gevoelig, droevig, kortom Sjostakovitsj. Dat ik, muziekbarbaar, dat allemaal herken, het genie herken in de Mahlers en de Sjostakovitsjen van deze wereld, het is toch wonderbaarlijk. Afijn. De mensen zijn hier blij en tevree, ze hebben gezellige kout onderling. Ik zou es door de zaal kunnen lopen, door de gangen, op zoek naar een eenzame vrouw, ik zie er goed uit in dit licht, de spiegels staan op groen, maar nee, hier zit ik weer alleen aan een tafeltje in mijn verdomboekje te pennen, rode wijn te drinken…

... à cause d'une femme

De lucht die uit de sloot opstijgt
herinnert mij aan jouw huid,
jouw witte huid.

De avond valt.
De merel bespot mij.
De kraai krast mij uit.

Je suis pas avion, je suis poète

Kwam op mun harde schijf nog een paar vergeten rijmpjes tegen:

Scatologie en/of Blasfemie

I

Scatologie

Ik Hou van Lekker Schijten.
Ja, Schijten Doe Ik Graag.
Schijten Doe Ik Zittend
En met Mijn Broek Omlaag.


II

Blasfemie

O Gij Grote Kippenneuker Die in de Hemelen Zijt,
Gij Die een Koe Neukt en een Geit,
Gij Die, indien Zeer Geil, zelfs met een Varken Vrijt,
Weet dat Gij aan Bestiale Satyriasis Lijdt.


III

Scatologie en Blasfemie

O Gij Grote Koekenbakker Die in de Hemelen Zijt,
Weet dat Ik de Koek die Gij voor Mij Hebt Bereid,
Uit Innige Dankbaarheid Helemaal onder Schijt.