Onzekerheid daalde over haar neer

Een uurtje voor de film begint, drink ik een cappuccino bij Keek terwijl ik de boekenbijlage van de Volkskrant lees. Op de voorpagina het kittige koppie van Iris Koppe. “Ik creëerde mijn eigen populist” is de quote. Paginagroot interview met het meisje in het binnenste van de bijlage. Ze heeft niet alleen een kittig koppie, ze heeft ook fijne benen: maar liefst twee foto’s van de jonge schrijfster die met sexy gebogen knie in het venster van vermoedelijk haar woonstee poseert. Ze heeft een boek geschreven over politiek populisme. De politieke populist in kwestie heeft zijn pijlen evenwel niet gericht op de moslims of de buitenlanders, maar op de digitalisering. Is dat absurdisme of kiezen voor de veilige weg? Hoe dan ook, het lijkt me voor een lezer een hele klus om betrokken te blijven bij een verhaal van een roman lang over een populist die ipod’s en mobieltjes in een blender doet. Er staat ook een citaatje uit de roman in het interview: “Onzekerheid daalde over haar neer nu ze zo duidelijk zag dat haar ouders niet meer in de toekomst geloofden.” Als ik zo’n zin lees, heb ik meteen gegeten en gedronken. En ook nadat ik het interview uitgelezen heb, overheerst de indruk dat ik met saai juffie van doen heb die hoogstwaarschijnlijk een draak van een roman geschreven heeft. Maar ik zal het wel mis hebben. Ze zal heus niet alleen dank zij haar mooie benen paginagroot in de Volkskrant staan.

Grote teen

Bij het keren voelde ik telkenmale dat er aan mijn grote teen getrokken werd. Het scheen vaker voor te komen in het zwembad. Zij die ik voor daders aanzag, bleken zelf slachtoffers te zijn. Zo gaat dat in dromenland. Er waren zelfs mensen die tijdens het zwemmen hun grote teen verloren, het ging er gewelddadig aan toe. Er werd een politieonderzoek ingesteld dat niets opleverde. Toen werd ik wakker omdat ik pissen moest.

Ghedighdt

Ik sliep zo lekker.
Toen ging de wekker.

Jean Genet

Nu ik na dik twintig jaar Journal du voleur van Jean Genet herlees, ditmaal in de originele taal (met een beetje hulp van de vergeelde vertaling van twintig geleden) (die toen al minstens vijftien jaar oud was) (antiquarisch aangeschaft) (met op pagina 175 het onvergetelijke stukje vertaalkunst: “Hier zou ik nooit liefde kunnen maken”), verbaas ik me erover hoeveel invloed dat boek op mijn onbewuste poëtica heeft gehad destijds. Want dat is wat ik wil (of zou willen, zo ik schrijven kon): met schijnbare nonchalance vertellen wat je hebt meegemaakt en daarbij bespiegelingen hebben, af en toe de werkelijkheid fabuleren en niet bang zijn apodictisch in het ongerijmde te zijn. Qua thematiek heb ik niet zoveel met Genet, ik heb de zelfkant maar zeer mondjesmaat opgezocht, en mis ten enenmale de behoefte de misdaad te romantiseren en met een nieuwe, op de zelfkant geënte moraal op de proppen te komen, dat zou in deze tijd trouwens ook nogal achterhaald zijn. Het is niet dat ik te bourgeois ben, maar wel voorzichtig en achterdochtig. Er zit meer Léauteaud dan Genet in mij (ook niet iets om trots op te zijn). Als ik me dan toch wil spiegelen aan (de persoonlijkheid van) een schrijver, dan aan Orhan Pamuk. Of aan John Coetzee. Zelfs in Elfriede Jelinek zag ik destijds iets vanzelf terug. Allemaal Nobelprijswinaars, nota bene. Ik denk dat ik meer talent heb voor affiniteit dan voor schrijven.

Ghedigd

Hup daar is Willem met de waterpomptang de nijptang en de combinatietang

Misschien hebt u wel even tijd voordat u in uw broekje schijt

Fly away little (onverstaanbaar)

Met je dikke lul.

Lagge wah

-Wah motte gij van de bakker?
-Doe mar sun dochter.

Schaunstuber

Vannacht gedroomd van een gesjeesde componist die Schaunstuber heette. In zijn kielzog een hoer of een courtisane die Chrysant genoemd werd.